Z czego korzystają zestawy ELISA

Test ELISA opiera się na zestalaniu antygenów lub przeciwciał oraz markerach enzymatycznych antygenów lub przeciwciał. Antygeny lub przeciwciała związane z powierzchnią nośnika w fazie stałej-w dalszym ciągu zachowują swoją aktywność immunologiczną, a antygeny lub przeciwciała znakowane enzymem- zachowują zarówno swoją aktywność immunologiczną, jak i aktywność enzymatyczną. Podczas oznaczania badana próbka (zawarte w niej przeciwciało lub antygen) reaguje z antygenem lub przeciwciałem na powierzchni nośnika w fazie stałej. Kompleks antygen-przeciwciało utworzony na nośniku w fazie stałej-oddziela się od innych substancji zawartych w cieczy metodą przemywania. Antygen lub przeciwciało, do którego następnie dodaje się markery enzymatyczne, również łączy się w wektorze w fazie stałej w drodze reakcji. W tym momencie ilość enzymu w fazie stałej jest proporcjonalna do ilości badanej substancji w próbce. Po dodaniu substratu reakcji enzymatycznej substrat jest katalizowany przez enzym w postaci zabarwionego produktu, ilość produktu jest bezpośrednio powiązana z ilością badanej substancji w próbce, zatem można przeprowadzić analizę jakościową lub ilościową w zależności od głębi koloru. Ze względu na wysoką skuteczność katalityczną enzymu, wyniki odpowiedzi immunologicznej są pośrednio spotęgowane, co czyni metodę pomiarową bardzo czułą.

Test ELISA można wykorzystać do określenia antygenów, a także przeciwciał. Istnieje jednak wiele czynników wpływających na wyniki eksperymentu Elisa, dlatego wzmocnienie zapewnienia jakości każdego ogniwa może w pełni wykorzystać jego zalety metodologiczne.